Όλα τα Νέα

Ματθαία Σπιταδάκη: Η μουσική είναι μία από τις υπέρτατες απολαύσεις της ζωής

1.817

Συνέντευξη στο Γιάννη Θεοδωράκη

Διαφορετική από την καθιερωμένη Κυριακάτική μας συντροφιά η σημερινή μας καλεσμένη, Ρεθεμνιώτισσα η καλεσμένη μας, μια πολύ όμορφη ζεστή φωνή θα μας κρατήσει παρέα!

— Ματθαία Σπιταδάκη καλώς βρεθήκαμε.

Καλώς σας βρήκα και ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση και για την ευκαιρία που μου δίνετε σήμερα να με γνωρίσετε και να σας γνωρίσω.

— Θα ήθελα να μας αυτοπαρουσιαστείς πριν ξεκινήσουμε, να σε γνωρίσει και κόσμος που πιθανόν να μην σε ξέρει.

Ονομάζομαι Σπιταδάκη Ματθαία, γεννήθηκα στις 15 Σεπτεμβρίου του 1993 στην όμορφη πόλη μας .
Μεγάλωσα στο Ρέθυμνο, σπούδασα στο Ρέθυμνο, δούλευα στο Ρέθυμνο, γενικότερα ήμουνα μία ζωή στο Ρέθυμνο, εκτός από τα τελευταία τρία χρόνια που βρίσκομαι στην Αθήνα.
Ξεκίνησα από πολύ μικρή να ασχολούμαι με τη μουσική, το 2011 πέρασα στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου μας. Πήρα το πτυχίο μου, τραγουδούσα παράλληλα και όλα αυτά τα χρόνια εργαζόμουνα στην Κρήτη.
Γενικότερα σαν παιδί ήμουνα πάντα πολύ κοινωνική, έχω ασχοληθεί με πολλά πράγματα στη ζωή μου, με τον προσκοπισμό, το χορό, τη ζωγραφική…
Αλλά αυτό που με κέρδισε όπως είναι φανερό πλέον μετά από τόσα χρόνια είναι η μουσική.

— Πως έρχεται η μουσική στην ζωή σου;

Όπως προανέφερα με τη μουσική ασχολούμαι αρκετά χρόνια, ξεκίνησα τα μαθήματα πιάνου στην ηλικία των 6 ετών, τραγουδούσαμε πάντα και στο σπίτι, προέρχομαι από μία άκρως μουσική οικογένεια.
Γενικότερα από όταν γεννήθηκα μου έχουν πει ότι είχα μία προσήλωση σε μουσικά παιδικά παιχνίδια, χωρίς φυσικά να θυμάμαι, αλλά η μουσική μπήκε πολύ νωρίς στη ζωή μου και παρέμεινε.
Μετά από πολλά χρόνια ενασχόλησης με το πιάνο και την κλασική μουσική παιδεία, είδα ότι μου αρέσει και να τραγουδάω.
Ξεκίνησα να το κάνω επαγγελματικά, ξεκίνησα να ζω από αυτό και στο σήμερα έφτασα στο σημείο να είναι η δουλειά μου πλέον.
Οπότε θα πω και εγώ κάτι πολύ κλισέ που το λένε συνήθως όλοι όσοι ασχολούνται με τις τέχνες ότι «είναι κάτι που το κάνω απ’όταν θυμάμαι τον εαυτό μου».

— Σου άρεσε τόσο πολύ το τραγούδι ή σου άρεσε η ιδέα να μάθεις ένα μουσικό όργανο;

Μου αρέσουν και οι δύο ιδέες και φυσικά η μία δεν αναιρεί την άλλη και κατά την ταπεινή μου προσωπική άποψη, ένας καλός τραγουδιστής πρέπει να έχει και μια στοιχειώδης γνώση ενός μουσικού οργάνου.
Δεν λέω σε επίπεδα υψηλά, αλλά θα μπορούσε να ξέρει ένα μουσικό όργανο.
Δηλαδή εμένα το πιάνο, με βοήθησε πάρα πολύ στο να μπορώ να τραγουδάω σωστά και δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ μαθήματα φωνητικής.
Βασικά μου αρέσουν και τα δύο εξίσου.

— Πως δέχτηκαν οι δικοί σου άνθρωποι, όταν τους ανακοίνωσες τα θέλω σου και την επιθυμία σου να πορευτείς μέσα στα μουσικα δρώμενα;

Θεωρώ ότι είναι κάτι που και οι γονείς μου και οι κοντινοί μου άνθρωποι και οι φίλοι μου πού με που με ξέρουν από μικρή, ότι ήταν κάτι αναπόφευκτο.
Δηλαδή, ήταν σίγουρο ότι θα ασχοληθώ με τα μουσικά δρώμενα, είτε αυτό ήτανε στη μορφή διδασκαλίας, είτε αυτό ήταν στη μορφή performance και σήμερα καλούμαι να κάνω και τα δύο.
Εννοείται πως όσον αφορά την οικογένειά μου, δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω.
Αλλά αυτά γενικότερα είναι προσωπικές απόψεις και αντιλήψεις και φυσικά όποια και να ήταν η ένστασή τους, ποτέ δεν μου έφεραν αντίρρηση και πάντα με στήριζαν στις επιλογές μου και πάντα με εμπιστεύονται όπως τους εμπιστεύομαι και εγώ.
Δεν είναι ότι δεν τους άρεσε η επιλογή μου για κάποιο συγκεκριμένο λόγο.
Απλώς θεωρούν ότι ο άνθρωπος που ασχολείται με την τέχνη, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχει πάρα πολύ χρόνο για τον εαυτό του και είναι μονίμως σε μία διαδικασία προσπάθειας, σε έναν αγώνα προσπάθειας και αναγνώρισης που συμφωνώ απόλυτα μαζί τους.
Αλλά θεωρώ ότι οποιαδήποτε δουλειά είναι μία συνεχής διαδικασία επίτευξης στόχων.

— Τι είδος τραγουδιού σου αρεσει να υπηρετείς και γιατί;

Εγώ προσωπικά ακούω ξένη μουσική, αλλά τα ακούσματά μου όμως στο οικογενειακό μου περιβάλλον, ήταν κυρίως ελληνικός στίχος, ελληνική μουσική, πολύ σπάνια λαϊκή μουσική…
Κυρίως παραδοσιακή μουσική, πολύ νέο κύμα, πολύ «έντεχνο» αν μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω τον όρο, αλλά εγώ άκουγα πάντα ξένη μουσική, δηλαδή αγγλόφωνη μουσική, από ‘κει και πέρα δεν θεωρώ ότι πρεσβεύω κάποιο συγκεκριμένο είδος, μου αρέσουν πάρα πολλά είδη και θεωρώ ότι μπορώ και έχω μελετήσει για να τραγουδήσω αρκετά είδη.
Δηλαδή δεν την θεωρώ την ερμηνεία μονόπλευρη.
Θεωρώ ότι ο άνθρωπος δεν είναι για ένα είδος και εκεί τελειώνει η καριέρα του.
Μπορούμε να τραγουδήσουμε πολλά πράγματα, αρκεί να τα κάνουμε με σεβασμό και αξιοπρέπεια.
Από ‘κει και πέρα μου αρέσει πάρα πολύ το funk σαν είδος, το θεωρώ πολύ χαρούμενο είδος, το θεωρώ πολύ δύσκολο είδος και μου αρέσει πολύ και η ελληνική παραδοσιακή μουσική, αλλά μου αρέσει και ο πειραματισμός.
Δηλαδή, δεν προτιμώ να παίρνω αυτούσια τη δισκογραφία.
Θέλω και εγώ και η πολύτιμη για εμένα ομάδα μου που θα μιλήσω μετέπειτα για αυτήν, να πειράζουμε σχεδόν τα πάντα.

— Έχεις φανταστεί την ζωή σου χωρίς την μουσική και το τραγούδι;

Και ποιος έχει φανταστεί ποτέ τη ζωή του χωρίς τη μουσική;
Το τραγούδι, η μουσική είναι μία τέχνη που τη βιώνουμε όλοι μας με ξεχωριστό τρόπο.
Όλοι μας είμαστε «μουσικοί» κατά κάποιο τρόπο, είτε ως καταναλωτές, είτε ως οπαδοί, είτε ως συνθέτες, ως ερμηνευτές, ως εκπαιδευτικοί, αλλά η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής όλων των ανθρώπων.
Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις ανθρώπων που σου λένε ότι «Εμένα δεν μου αρέσει η μουσική» ή «Δεν θέλω να ακούω μουσική».
Κατά τα άλλα να μιλήσω για μένα προσωπικά, θεωρώ ότι ήδη γνωρίζετε την απάντηση αυτής της ερώτησης.
Εγώ σαν Ματθαία, θεωρώ ότι η μουσική είναι μία από τις υπέρτατες απολαύσεις της ζωής.

— Όταν ξεκινούσες το τραγούδι, πίστευες ότι θα έρχονταν η στιγμή που θα γέμιζες μαγαζιά και θα σε ακολουθούσαν στις εμφανίσεις σου;

Φυσικά και το πίστευα γιατί πάντα προσπαθούσαμε!
Προσπαθούσαμε να γεμίσουμε τα μαγαζιά με κόσμο που ξέρουμε, είτε να προετοιμαστούμε κατάλληλα με την μπάντα μου και τους συνεργάτες μου. Και γιατί να μην πηγαίνει καλά;
Θεωρώ ότι όποιος προσπαθεί ανταμοίβεται, όχι πάνω στο 100% αλλά ανταμοίβεται και φυσικά είχα την απαίτηση από τον εαυτό μου να γεμίζει μαγαζιά, γιατί έκανα κάτι που το ήθελα και που θεωρώ ότι το κάνω καλά.
Φυσικά δεν είμαι τηγανιτή πατάτα να αρέσω σε όλους, η τέχνη είναι ένα τελείως υποκειμενικό κομμάτι της ανθρώπινης ζωής και θα υπάρχουν άνθρωποι που θα με θαυμάζουν.
Από την άλλη, θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα με προτιμούν και φυσικά και η θετική και η αρνητική κριτική είναι πάντα καλοδεχούμενες, άλλωστε εγώ θεωρώ ότι η κριτική πολύ σπάνια είναι αρνητική.
Η κριτική θεωρώ ότι είναι κίνητρο για να σε κάνει να σκεφτείς, να βελτιωθείς και να προσπαθήσεις ακόμα περισσότερο να αναδείξεις τις ικανότητές σου.

— Τι βρίσκεις μέσα στην μουσική που δεν το συναντάς πουθενά αλλού;

Την ηρεμία μου, την εκτόνωση μου, μία μόνιμη συντροφιά, την ένταση μου και γενικότερα μία απόλυτη κατανόηση στα θέλω μου.
Με τη μουσική ούτε μάλωσα ποτέ, ούτε με απαρνήθηκε ποτέ και μιλάω έτσι για τη μουσική λες και είναι μία προσωπική σχέση, αλλά αυτό μπορεί να σας το επιβεβαιώσει οποιοσδήποτε μουσικός, τραγουδιστής ή καλλιτέχνης, ότι η σχέση μας με τη μουσική είναι σαν μία προσωπική σχέση, σαν μία σχέση που ποτέ δεν παύει να σου δίνει και να της δίνεις!
Η μουσική είναι μια διαρκής και συνεχής αλληλεπίδραση, με το συναισθηματικό και τον πνευματικό σου κόσμο.
Μπορεί να σε πικράνει, μπορεί να σε απογοητεύσει, μπορεί να σε ανεβάσει στα ουράνια, μπορεί να σε κάνει χαρούμενο, μπορεί και από την άλλη πράγματι να δυσχεραίνει καταστάσεις ή να διευκολύνει καταστάσεις, αλλά ήταν πάντα εκεί!

— Φιλοδοξίες μεγάλες έχουν θέση στην ζωή σου;

Πάντα είχα φιλοδοξίες από μικρό παιδί και όταν λέω φιλοδοξίες, εννοώ μία μόνιμη αγωνία, μία μόνιμη αναζήτηση για το κάτι παραπάνω, να γνωρίσω κάτι παραπάνω μουσικά, να μάθω κάτι παραπάνω και θέλω σε αυτό το σημείο να αναφέρω, ότι με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ οι συνεργάτες μου σε τεράστιο βαθμό.
Πέρα από την οικογένειά μου και τους φίλους μου, που με έχουν στηρίξει πάρα πολύ, είναι τέσσερα άτομα που με συντροφεύουν στη μουσική μου πορεία, τα οποία με έχουν στηρίξει, έχουν πιστέψει σε εμένα, με έχουν βοηθήσει και με έχουν κάνει καλύτερο άνθρωπο και είναι πλέον σαν η δεύτερή μου οικογένεια.
Χωρίς αυτά τα άτομα, πιστεύω ότι δεν θα είχα και πάρα πολλές φιλοδοξίες και ανησυχίες για το μέλλον, για τα αποτελέσματά μου, για τους στόχους μου…
Για τη μουσική μου γενικότερα.
Αναφέρομαι στην Ελένη την Αλεξαντωνάκη, τη Μαρία την Κοκολάκη, τον Αργύρη τον Έξαρχο και τον Φίλιππο Muller, είναι οι συνεργάτες μου εδώ και χρόνια.
Εννοείται έχω δουλέψει με αξιόλογους μουσικούς και στην Κρήτη και στην Αθήνα, αλλά με αυτά τα παιδιά έχω μια ιδιαίτερη χημεία. Ένα ιδιαίτερο δέσιμο.

— Τα όνειρά σου τα κυνηγάς ή τα αφήνεις όλα στην τύχη;

Πάντα ήμουν ονειροπόλα και μικρότερη και ακόμα είμαι δηλαδή και δεν θεωρώ ότι τα αφήνω όλα στην τύχη, αλλά η τύχη μόνη της τι να σου κάνει;
Όχι μόνο εγώ, όλοι πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρά μας και όταν επιτυγχάνουμε τους στόχους, αυτομάτως κάνουμε άλλα όνειρα και συνεχίζουμε προσπαθώντας για να τα πετύχουμε.
Νομίζω ότι τη σήμερον ημέρα, είναι λίγα τα παιδιά στην ηλικία μου που αφήνουν τα πάντα στην τύχη, ίσα-ίσα θεωρώ ότι είμαστε μία γενιά που έχει κοπιάσει πάρα πολύ και είναι αρκετά συνειδητοποιημένη, αλλά όχι πολύ ευνοημένη γενιά.
Εννοείται δεν κάνω σύγκριση με παλαιότερες γενιές, απλώς η κατάσταση που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στη χώρα μας, δεν δίνει τις ίδιες δυνατότητες και ευκαιρίες, ενώ υπάρχουν πολλά παιδιά με πολύ ισχυρά προσόντα.
— Ένα τραγούδι που όταν το ερμηνεύεις η ψυχή σου νιώθει παράξενα;
Αυτή την ερώτηση τη σκέφτομαι και την ξανά σκέφτομαι και είναι πάρα πολλά αυτά τα τραγούδια που μου δημιουργούν μία περίεργη συναισθηματική ατμόσφαιρα.
Δεν είναι μόνο ένα τραγούδι, είναι πολλά αυτά που με κάνουν και νιώθω παράξενα, σχεδόν όλα τα τραγούδια που τραγουδάω, για κάποιο λόγο επιλέγω να τα τραγουδάω.
Κάποια συγκεκριμένα κομμάτια, είτε γιατί είναι χαρούμενα, είτε γιατί είναι δύσκολα και τα θεωρώ πρόκληση, είτε γιατί ταιριάζουν στη συναισθηματική μου κατάσταση, είτε γιατί τα παίζουμε πολύ καλά με την μπάντα μου και ούτε μπορώ να πω ότι έχω αγαπημένο τραγούδι.
Είναι πάρα πολλά τα τραγούδια που μου αρέσουν και πάρα πολλά τα είδη που μου αρέσουν αντίστοιχα.
Φυσικά, είναι και τραγούδια και είδη που δεν επιθυμώ ούτε να ακούω ούτε να ερμηνεύω.

— Υπάρχουν αγαπημένοι καλλιτέχνες που ήθελες να τους μοιάσεις ή να τους ξεπεράσεις;

Θα ήθελα πολύ να μοιάσω στην ομάδα μου, τους θεωρώ εξαιρετικούς καλλιτέχνες, τους Θεωρώ πολύ δημιουργικούς ανθρώπους και ο καθένας τους έχει στοιχεία που θα ήθελα πάρα πολύ να έχω.
Κατά τ’άλλα ειλικρινά δεν μπορώ να αποφασίζω για κάποιο συγκεκριμένο καλλιτέχνη, είναι πάρα πολλοί αυτοί που μου αρέσουν και θαυμάζω.
Τώρα το αν θα τους ξεπεράσω, δεν ξέρω αν είναι και το ζητούμενο!
Ο κάθε καλλιτέχνης εκτιμάται και θαυμάζεται για το δικό του μοναδικό προσωπικό ύφος και στυλ, δεν θα ήθελα να μοιάσω σε κάποιον γιατί δεν θα ήμουν η Ματθαία.

— Γεμίζοντας ένα μαγαζί, μια μουσική σκηνή πως νιώθεις;

Νιώθω καταπληκτικά!
Θεωρώ ότι η τροφή του καλλιτέχνη και η επιβεβαίωση του, είναι το χειροκρότημα.
Ένα γεμάτο μαγαζί είναι οι άνθρωποι που σε τιμούν με την παρουσία τους, αλλά θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι όταν βλέπουμε ότι ο κόπος μας και η προσπάθειά μας έχει ανταπόκριση, αισθανόμαστε την ίδια ευφορία.

— Υπάρχουν live που ίσως δεν πήγαν και τόσο καλά; Επηρεάζει ένα μισο-άδειο μαγαζί;

Φυσικά και υπάρχουν live που δεν πήγαν καλά, φυσικά και υπάρχουν μαγαζιά που δεν γέμισαν, φυσικά και είχαμε και ατυχείς στιγμές…
Αλλά αυτά είναι πράγματα που είναι πολύ πιθανό να συμβούν, είναι μαθήματα που καλό είναι να τα παίρνουμε.
Είναι στιγμές που πρέπει να τις δούμε. Ένα άδειο μαγαζί είναι μία «στρεσογόνος» κατάσταση, δημιουργεί άγχος και ανασφάλεια.
Είναι στιγμές που συμβαίνουν αυτά, αλλά εύχομαι ολόψυχα να μην τυχαίνει σε κανέναν καλλιτέχνη.
Είναι αρνητική αυτή η εμπειρία και θεωρώ ότι δεν αξίζει σε κανέναν, αλλά είναι απολύτως φυσιολογικό και φυσικό να συμβαίνει.
Η αποδοχή και η προτίμηση ειδικά στο χώρο μας, έχει ζωτική σημασία.

— Όσο μεγαλώνεις, οι παιδικοί σου φίλοι υπάρχουν στην ζωή σου;

Εννοείται ότι υπάρχουν και εύχομαι να συνεχίσουν να υπάρχουν!
Είμαι πολύ περήφανη για τους φίλους μου, για τις παρέες μου, για τις επιλογές μου όσον αφορά τα άτομα, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.
Μία από τις καλύτερές μου φίλες κιόλας, είναι η αδερφή μου.
Δεν μπορώ να μην το αναφέρω, έχουμε πολύ μικρή διαφορά και είμαστε από μικρές αχώριστες, αλλά έχουν περάσει τα χρόνια, έχω κάνει αρκετές παρέες, έχω κάνει και εγώ φυσικά αρκετά λάθη, αλλά τα άτομα αυτή τη στιγμή που αποτελούν μέρος της ζωής μου, είναι διαλεγμένα ένα-ένα με απόλυτη προσοχή, ευσυνειδησία και χαίρομαι πάρα πολύ που υπάρχουν δίπλα μου.

— Η πιθανή αναγνώριση του κόσμου, σε άλλαξε σαν χαρακτήρα;

Δεν θεωρώ ότι ούτε έχω τεράστια αναγνώριση, ούτε και με έχει αλλάξει αναγνώριση που έχω γενικότερα.
Η δημοσιότητα, η έκθεση, είναι ένα στοιχείο που μπορεί να αλλοιώσει κατά κάποιο τρόπο τη συμπεριφορά σου, είτε με θεμιτό είτε με αθέμιτο τρόπο.
Απλώς θεωρώ ότι εμένα δεν με έχει αγγίξει, δεν με έχει αλλάξει, ούτε θα με αλλάξει. Είμαι καλά έτσι όπως είμαι, χαρούμενη έτσι ακριβώς όπως είμαι.
Μου αρέσει πάρα πολύ η ζωή μου, μου αρέσει η πορεία μου και είμαι ικανοποιημένη με την μέχρι τώρα εξέλιξή μου.
Δεν θα ήθελα να αλλάξει η συμπεριφορά μου, γιατί η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι ένας κύκλος, αν κάτι αλλάξει, έχει συνέπεια να αλλάξουν και άλλα μικροπράγματα που δεν θα επιθυμούσα.

— Όσο ψηλά κι αν φτάσεις μια μέρα, τι θα την αυτό που δεν θα ήθελες να χάσεις ποτέ;

Την αξιοπρέπειά μου, την εκτίμησή μου…
Είναι από την οικογένειά μου, από τους συνεργάτες μου και τους φίλους μου.
Κάτι τέτοιο θα με σκότωνε, πραγματικά.

— Θα έκανες κάποια θυσία για να ανέβεις ψηλά, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα το έκανες ποτέ;

Όλοι θεωρώ ότι κάνουμε θυσίες για να επιτυγχάνουμε τους στόχους μας, για παράδειγμα εγώ στη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου, παρακολουθώ ένα μεταπτυχιακό το οποίο είναι full-time.
Οπότε είναι αρκετά δύσκολο να κάνω τόσες πολλές πρόβες και να αφιερώνω τόσο πολύ χρόνο όσο θα ήθελα και όσο έκανα παλαιότερα.
Όσον αφορά τις εμφανίσεις μου, επίσης θυσία είναι που βρίσκομαι μακριά από την οικογένειά μου τις γιορτές γιατί θα δουλεύω, έχω το γνώσις αυτόν και αντιλαμβάνομαι ότι μέρος της δουλειάς μου όταν οι άλλοι διασκεδάζουν, είναι να είμαι ένας από αυτούς που οφείλει να τους διασκέδασει, αλλά από την άλλη δεν το βλέπω τόσο πολύ σαν δουλειά.
Χαίρομαι να πηγαίνω στα live μου.
Χαίρομαι να διαβάζω για τη δουλειά και να εξελίσσομαι από αυτήν.

— Όσο καιρό τραγουδάς, έπεσες ποτέ θύμα κακής συμπεριφοράς;

Από όσο θυμάμαι όχι, η αλήθεια είναι!
Έχω δεχθεί φυσικά αρνητική κριτική και είχα και τα σκαμπανεβάσματα μου, αλλά θέματα συμπεριφοράς ποτέ.
Θεωρώ ότι είναι κάτι που το επιτρέπεις καμιά φορά να σου συμβεί, χωρίς αυτό να ισχύει στο 100%, αλλά πάντα απολάμβανα το σεβασμό των γύρω μου, γιατί τους σεβόμουν και εγώ παρά τις αντιπάθειες που μπορεί να υπήρχαν, αλλά δεν έχω εισπράξει ποτέ άσχημη συμπεριφορά και είμαι ευγνώμων για αυτό.

— Πληρώνει καλά η μουσική σήμερα τον μουσικό- τραγουδιστή;

Ο μουσικός πληρώνεται αξιοπρεπώς σήμερα αλλά όχι πάντα.
Πολλοί θεωρούν ότι ίσως παίρνει περισσότερα από αυτά που αξίζει και έχω ακούσει και πολλές φορές να λένε «μα ο σερβιτόρος δουλεύει 8 ώρες και ο μουσικός τρεις, γιατί ο σερβιτόρος να παίρνει λιγότερα από τον μουσικό;» το έφερα σαν παράδειγμα εννοείται το συγκεκριμένο επάγγελμα, απλώς πρέπει να σκέφτεται ο κόσμος και οι μαγαζάτορες και γενικότερα να σκεφτόμαστε πριν λέμε κάτι…
Ένας μουσικός για να πραγματοποιήσει μία live εμφάνιση, για να βρεθεί σε ένα θέατρο, για να κάνει μία συναυλία, έχει περάσει ατελείωτες ώρες μελέτης, ατελείωτες ώρες πρόβας, πολλές ταλαιπωρίες, καθώς συναναστρέφεσαι με πολλά άτομα ταυτόχρονα.
Εδώ πολλές φορές δεν μπορούμε να συγχρονιστούμε 2 και 3 άτομα… Όχι 5 και 6 και 7 και 8 και 9 άτομα, που μπορεί να αποτελούν μία μπάντα, μία ορχήστρα, μία παράσταση.
Οπότε ειλικρινά, με ενοχλεί πάρα πολύ και το ακούω πολύ συχνά, ότι ο μουσικός για δύο ώρες παίρνει τόσα λεφτά.
Μα πίσω από αυτές τις δύο ώρες κρύβονται άλλες 102 ώρες.

— Μια ευχή για την μουσική θα ήθελα να μου κανεις.

Μία πολύ απλή ευχή για τη μουσική, είναι να μη λείψει ποτέ από τις ζωές των ανθρώπων η απουσία της… Θα έφερνε καταστροφή.

— Το ακροατήριο ακούει σήμερα την μουσική ή μόνο την βλέπει; Τι πιστεύεις;

Και τα δύο!
Και την βλέπει και την ακούει, ούτως ή άλλως πλέον βρισκόμαστε σε μία ψηφιακή εποχή, που το οπτικοακουστικό υλικό, είναι πάρα πολύ πλούσιο.
Και αφού ο κόσμος έχει τη δυνατότητα και να τη βλέπει και να την ακούει ταυτόχρονα, καλά κάνει και εκμεταλλεύεται και τις δύο αυτές παροχές.
Από ‘κει και πέρα όποιος απλά βλέπει τη μουσική και δεν την ακούει πολύ, απλά δεν βιώνει τη μουσική.

— Τι θα ήθελες σαν Ματθαία να αλλάξεις στην μουσική και σε όσους την υπηρετούν;

Δεν ξέρω τι θα ήθελα να αλλάξω και αν μπορώ να το αλλάξω, η μουσική έχει τεράστια ποικιλία και δυστυχώς επιμένουμε στα ίδια πράγματα.
Συνέχεια γίνεται μία διαρκής ανακύκλωση κομματιών, καλλιτεχνών, μουσικών δομών, που φυσικά και εγώ αποτελώ μέρος αυτής της ανακύκλωσης, δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω.
Απλώς το διαφορετικό δεν έχει την ίδια ανταπόκριση και αποδοχή με το οικείο!
Θα ήθελα να αλλάξει αυτό, θα ήθελα ο κόσμος να δίνει ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες, να στηρίζει τους νέους καλλιτέχνες και να επεξεργάζεται καλύτερα αυτό που ακούει και βλέπει, να έχει πιο συγκεκριμένα κριτήρια και να αγκαλιάζει εξίσου την κάθε προσπάθεια.

— Πιστεύεις πως έχει υψηλά στάνταρ σήμερα το ραδιόφωνο ή ακολουθεί κι αυτό το ρεύμα;

Δεν μπορώ εγώ να κρίνω αν το ραδιόφωνο έχει υψηλά στάνταρ ή ακολουθεί το ρεύμα.
Το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, η εφημερίδα, τα περιοδικά…
Είναι επιχειρήσεις. Αν δεν ακολουθήσουν το ρεύμα, δυστυχώς χάθηκαν.
Επίσης, τα υψηλά ή χαμηλά στάνταρ είναι τελείως υποκειμενικά για κάθε άνθρωπο. Αν με ρωτάτε προσωπικά αν ακούω ραδιόφωνο, ακούω συγκεκριμένους σταθμούς.
Έχω ακούσει κατά καιρούς αξιόλογες μουσικές επιλογές, σύμφωνα με το δικό μου γούστο πάντα, αλλά και το ραδιόφωνο, πρέπει αντίστοιχα να ακολουθήσει μία πορεία και μία ροή για να συνεχίσει να υπάρχει σαν μέσο ψυχαγωγίας και ενημέρωσης και να έχει μία σφαιρική και συλλογική ανταπόκριση.

— Αν δεν γίνει μέρος του συστήματος ένας μουσικός, έχει ελπίδα για μια ευρύτερη αναγνώριση;

Τώρα αυτό είναι μία μεγάλη κουβέντα και συστήματα υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα.
Δεν θεωρώ ότι είναι σύστημα το καλλιτεχνικό «στερέωμα», συστήματα υπάρχουν και στο επάγγελμα των γιατρών και των πολιτικών και των καθηγητών και των εμπόρων και πάρα πολλά συστήματα, από εκεί και πέρα ο κόσμος αναφέρεται στο σύστημα ή αλλιώς το λεγόμενο «κύκλωμα» των καλλιτεχνών, αν θα μπορούσα να το αναφέρω έτσι, επειδή απλά τους ξέρει.
Κατά τα άλλα οι γνωριμίες σε συνδυασμό με μία συνεχή προσπάθεια, φυσικά και έχουν καλύτερα αποτελέσματα.
Τώρα για μία αναγνώριση αυτό που λέμε δημοσιότητα, δεν θεωρώ ότι είναι και ο αυτοσκοπός του κάθε καλλιτέχνη, δηλαδή υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που είναι στην αφάνεια και εγώ τους θεωρώ εξαιρετικούς.
Και όταν λέω στην αφάνεια εννοώ δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, δεν τους ξέρει όλη η Ελλάδα για παράδειγμα.

— Φτάνει να είσαι μόνο ένας καλός μουσικός-τραγουδιστής σήμερα για να κανεις καριέρα;

Μα τη σήμερον ημέρα κάνουν καριέρα και άνθρωποι που δεν είναι ούτε καλοί μουσικοί, ούτε τραγουδιστές.
Θεωρώ ότι όπως σε όλα τα επαγγέλματα, χρειάζεται να έχεις αυτό που λέμε το πακέτο!
Να είσαι καλός στη δουλειά σου, να εκτιμάς συνεργάτες σου, να λειτουργείς ομαδικά, να μην είσαι αχάριστος και να σέβεσαι και να στηρίζεις τις επιλογές σου πάντα με ευγένεια.

— Όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, τι θα ήθελες να δεις γυρίζοντας πίσω το κεφάλι σου;

Θα ήθελα να συνεχίσω το Μεταπτυχιακό μου, τις σπουδές μου, να μάθω πάρα πολλά πράγματα και να μεταδώσω όλα αυτά που έχω μάθει.
Επίσης θα ήθελα να έχω τους συνεργάτες μου δίπλα μου, που πάντα με στηρίζουν με τις επιλογές μου και δεν θα ήθελα μία ήρεμη ζωή.
Είμαι ειλικρινά περήφανη για αυτά που έχω καταφέρει μέχρι τώρα και θα ήθελα να ανταμειφθούν οι κόποι μας.
Βασικά είπα πολλά, έχω όλη τη ζωή μπροστά μου να ζήσω πολλά οπότε δεν ξέρω τι θα ήθελα να βλέπω πίσω μου στο πέρασμα του χρόνου.
Είμαι ευγνώμων για αυτά που έχω μέχρι σήμερα!

— Μια ευχή για τον κόσμο;

Μία ευχή για τον κόσμο; Δύσκολο ζητούμενο!
Πιστεύω θα ήθελα να είμαστε περισσότερο ρεαλιστές και να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε.
Έχω κάνει και εγώ αρκετά λάθη στο παρελθόν και θα συνεχίζω να κάνω λάθη όσο ζω, άνθρωποι είμαστε!
Αυτό που θα ήθελα ολόψυχα να αλλάξει, ειλικρινά, είναι η γενικότερη συμπεριφορά του κόσμου που κρίνει ανθρώπους χωρίς να αντιλαμβάνεται, χωρίς να κατανοεί και πολλές φορές με πολύ άσχημα λόγια και με άσχημο τρόπο.
Δυστυχώς το internet όσο και να μας έχει βοηθήσει και όσο και να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, έχει δώσει λόγο και ελευθερία βούλησης οποιασδήποτε άποψης και πολλές φορές ξεπερνάει τα όρια της κριτικής και φτάνει τα όρια της κακίας.

— Σε ευχαριστώ που μου έδωσες την χαρά μέσα από μερικές ερωτήσεις να σε γνωρίσω και γω και ο κόσμος. Καλή επιτυχία σε ότι κανεις στην ζωή σου!

Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ! Να είστε καλά, καλές γιορτές και καλή συνέχεια!